تسجيل الدخولChloe’s POVPagbukas ng pinto ng penthouse, sinalubong kami ng pamilyar na init at katahimikan—ibang‑iba sa ingay ng kasal at paghahanda, pero mas buo at mas tunay. Isang buwan na mula noong ikinasal kami, at kasama na namin ngayon ang aming munting biyaya: si Leonel, na mahimbing na natutulog sa aking bisig.Dahan‑dahan kaming naglakad papasok. Inilapag ko siya nang maingat sa kanyang duyan sa tabi ng malaking bintana kung saan kitang‑kita ang buong siyudad na kumikinang sa dilim. Hinaplos ni Leo ang malambot na pisngi ng anak namin, at nakita ko ang pagngiti niya—yung ngiting wala nang ibang halong pag-aalinlangan, puro pagmamahal at pasasalamat na lang.“Parang kailan lang,” bulong niya habang nakayakap sa akin mula sa likuran, “ako lang mag‑isa dito. Malaki, maganda, pero walang buhay. Ngayon… puno na.”Humarap ako sa kanya at hinawakan ang magkabilang kamay niya. “Hindi na ito bahay lang, Leo. Tahanan na natin ‘to. Nandito tayo—ikaw, ako, at si Leonel. Kahit anong mangyari, kumpl
Leo’s POVNang tuluyan nang humupa ang ingay ng kasiyahan, naiwan kaming dalawa sa loob ng honeymoon suite sa pinakamataas na palapag ng private resort. Tahimik na ang paligid—tanging huni lang ng alon at mahinang tugtog ng piano ang naririnig mula sa malayo. Nakasandal ako sa malaking bintana habang pinapanood ang malawak na dagat, pero hindi ko maalis ang tingin ko sa kanya. Sa wakas… sa harap ko na ang babaeng ganap nang akin—ang asawa ko.Lumapit siya sa akin, nakasuot ng manipis na silk robe na kulay ginto. Nakalugay ang buhok niya at sumasabay pa sa simoy ng hangin na pumapasok mula sa bintana. Hinawakan niya ang kamay ko at idinikit sa dibdib niya—ramdam na ramdam ko kung gaano kabilis tumibok ang puso niya.“Pagod ka na ba, Mrs. Villafuerte?” tanong ko nang mahina habang hinahaplos ko nang dahan‑dahan ang pisngi niya.Umiling siya at ngumiti—yung ngiting para lang talaga sa akin. “Hindi naman sa pagod… parang hindi pa rin ako makapaniwala. Sa wakas, tayo na talaga, Leo.”Napab
Chloe's POV Nag-uumapaw sa liwanag at musika ang buong reception hall. Ang tahimik at solemne naming seremonya kanina ay napalitan na ng tawanan, masayang kuwentuhan, at kalansing ng mga basong nagtataasan para sa mga pagbati. Napalilibutan ang bulwagan ng puting rosas at ginintuang dekorasyon, habang ang mahahabang mesa ay puno ng masasarap na pagkain. Ngunit higit pa roon, isang bagay ang paulit-ulit na pumapasok sa isip ko. Hindi lang dalawang tao ang nagbuklod ngayong araw. Dalawang pamilya. Dalawang magkaibang mundo. Isang tahanan. Nakaakbay si Leo sa bewang ko habang isa-isa naming nilalapitan ang bawat mesa. Noong una, akala ko pamilya at malalapit na kaibigan lang ang makakadalo. Pero nang libutin namin ang buong venue, nakita ko ang mga kamag-anak naming matagal ko nang hindi nakita, ang mga kasamahan ko sa Bright Beginnings, sina Giovanni at Marielle kasama ang kanilang pamilya, ang mga kaibigan ni Leo noong kolehiyo, pati ang mga empleyado at executives ng Villafuer
Chloe's POVRamdam ko ang mabilis na tibok ng puso ko—parang anumang sandali ay lalabas na ito sa dibdib ko—habang nakatayo ako sa likod ng malalaking gintong pinto.Sa labas, humahalo sa malamig na hangin ang bango ng sariwang rosas at gardenia. Marahang umaalingawngaw ang tugtog ng orkestra, kasabay ng mahinang usapan ng mga bisitang naghihintay sa pagsisimula ng seremonya.Suot ko ang isang simple ngunit napakaeleganteng ivory silk gown na may mga burdang perlas—mga hiyas na ilang henerasyon nang iniingatan ng pamilya ni Leo. Habang humihinga ako nang malalim, bahagyang gumagalaw ang laylayan ng bestida ko.Mahigpit na hinawakan ni Papa Leonard ang braso ko."Handa ka na ba, anak?" tanong niya. Namumula na ang mga mata niya, pero nakangiti pa rin.Napangiti rin ako."Handang-handa na po, Pa," mahina kong sagot. "Siya na po ang gusto kong makasama habang buhay."Hindi na siya nagsalita. Hinaplos lang niya ang kamay ko bago marahang tumango.Dahan-dahang bumukas ang malalaking pinto.
Leo's POVTahimik kaming nakaupo sa rooftop terrace ng private villa. Malamig ang simoy ng hangin, at mula roon ay tanaw ang kumikislap na baybayin sa ilalim ng mga bituin. Kasama ko sina Giovanni, Elian, Marco, Kiko, at Diego.May kanya-kanya kaming hawak na inumin, pero wala halos nagsasalita. Ibang klaseng katahimikan ang bumabalot sa gabing iyon.Ilang oras na lang, ikakasal na ako.Humigop ako ng kaunti bago napabuntong-hininga."Alam n'yo..." sabi ko habang nakatingin sa dagat. "Akala ko dati, kapag nakuha mo na lahat ng pinapangarap mo—pera, negosyo, pangalan—wala ka nang dapat ikabahala."Napangiti ako nang mapait."Mali pala ako."Lumingon silang lahat sa akin."Ano'ng ibig mong sabihin?" tanong ni Giovanni.Napakamot ako sa batok."Ewan ko ba. Kinakabahan ako."Napatawa si Marco."Natural lang 'yan. Bukas na kasal mo, eh."Ngumiti rin ako, pero umiling."Hindi lang iyon."Napabuntong-hininga ako."Natatakot ako na baka hindi ako maging sapat para kay Chloe."Tahimik silang n
Leo's POVTahimik ang buong bahay, pero ramdam na ramdam ang bigat ng katahimikan.Ilang oras na kaming hindi nag-uusap ni Chloe.Nagsimula lang naman iyon sa isang simpleng usapan tungkol sa charity foundation na gusto niyang itayo. Iminungkahi kong iparehistro ito sa ilalim ng Villafuerte Group para mas mabilis ang proseso at mas madali naming maprotektahan ang foundation kung sakaling magkaroon ng problema.Pero iba ang narinig niya.Akala niya, gusto kong matabunan ang sarili niyang pangalan."Akala ko naiintindihan mo ako," mahina niyang sabi bago siya tumalikod kanina. "Hindi ko gustong habang buhay na lang akong makilala bilang asawa mo. May sarili rin akong pangarap, Leo."Hindi ako agad nakasagot.Hindi dahil wala akong maipaliwanag, kundi dahil doon ko lang napagtanto na baka tama nga siya.Masyado akong nasanay na ako ang nag-aayos ng lahat. Akala ko, kapag inaako ko ang mga problema, napapagaan ko ang buhay niya. Hindi ko naisip na baka, sa ginagawa ko, unti-unti ko na pal
Leo’s POV The morning light coming through the floor-to-ceiling windows of my penthouse felt too bright, too intrusive. Parang kabaligtaran nito ang dilim na nakasanayan ko sa loob ng maraming taon—isang dilim na kahit paano ay nagawa ni Chloe Dimaano na basagin sa loob lang ng isang gabi. Nanatil
Chloe’s POV The drive back to the penthouse felt suffocating. Pagkatapos ng gulo sa office niya at ng biglaang pagpapakita ni Sophia, sobrang bigat ng katahimikan sa loob ng itim na SUV ni Leo. Mahigpit niyang hawak ang manibela kaya mapuputi na ang kanyang mga buko. He was driving with reckless pr
Chloe’s POV Nakahiga ako sa kama, nakatitig sa puting kisame habang paulit-ulit na nagre-replay sa isip ko ang lahat ng nangyari. Lalo na ang paraan ng pagtingin sa akin ni Leo Villafuerte—delikado. ‘Yung klase ng tingin na makakalimutan mo na ang sarili mong pangalan. “Hindi pwede ‘to,” bulong ko
Leo’s POV Tahimik na tahimik ang buong penthouse ko. Ang lamig ng aircon ay tumatagos kahit sa suot kong damit—bagay na bagay sa imahe kong “Ice King” na laging pinapakita ko sa lahat. Sa labas ng malalaking bintana, makikita ang kumikinang na ilaw ng siyudad ng Maynila, pero ang buong atensyon ko







